من پذيرفتم که عشق افسانه است           اين دل درد آشنا ديوانه است

 مي روم شايد فراموشت کنم                  با فراموشي هم آغوشت کنم

مي روم از رفتن من شاد باش                  ا ز عذاب ديدنم آزادباش

 گر چه تو تنها تر از ما مي روي                 آرزو دارم ولي عاشق شوي 

 آرزو دارم بفهمي درد را                           تلخي بر خوردهاي سرد را                   

کجا بــودي وقتي برات شکستـم               يخ زده بود شـاخه گُلم تو دستـــم  

کجــا بـودي وقتــي غريبــي و درد              داشت مـن تنها رو ديوونه ميـــکـرد

کجــا بودي وقتي کنـار عکســـات              شبا نشستم به هواي چشمـــات   

کجا بــودي ببيني مــن ميســـوزم              عيــن چشــات سيـاهه رنـگ روزم  

ســـرزنشــــاي مردمـــو شنيـــدم              هــر چــي که باورت نميشه ديـدم    

کنـــايه هــاشونــو به جون خريدم               نبــود ستــاره ام شبـا گريه چيـدم         

کجا بودي وقتي اشکــام ميريخت              خون جاي گريه از چشام ميـريخت          

کجـــا بودي وقتـــي آبـــروم مـــرد               امــا به خـاطر چشات قسم خـورد      

کجـــا بودي وقتي که پرپر شـــدم               سوختم و از غمت خاکستر شدم

                               خنده واسه هميشه از لبـام رفت

                          رسيدن از مرمر رويــاهـــــام رفت

مرا در قبر سیاهی بگذارید تا همه بدانند در سیاهی ترین تاریکی ها جان باخته ام.

هر گاه در جای قبر من تردید داشتید قطعه سنگی را از کوه بغلتانید هر جا آرام

 گرفت بدانید آنجا قبر من است.

دستانم را از تابوت بیرون بگذارید تا همه بدانند به آنچه خواستم نرسیدم.

چشمانم را باز بگذارید تا همه بدانند تا آخرین لحظه چشم انتظار مانده ام.

موهایم را پریشان بگذارید تا همه بدانند در این دنیا هیچ امید و آرزویی نداشتم.

بوته گلی وحشی در تابوتم بگذارید تا به جای معشوقم همراهم باشد.

تکه یخی روی قلبم بگذارید تا با تابش آفتاب،آب شود و به جای عزیزم برایم بگرید.

اشتباهي كه يك عمر پشيمانم از آن
اعتمادي است كه بر مردم دنيا كردم

اين کـُوله بار عشقو گذاشتی باز روُ دوُشم
هيچی نمونده تا من دوباره زيرو روُشم

آن تير که آن کمان چشم تو رها کرد ،
            ديدی که چه ها کرد
ديدی که سراسيمه دل از سينه جدا کرد
            ديدی که چه ها کرد
با خـود دوهزار غصه وُ درد تازه آورد
ديدی که فقط آمدو يک دَرد دَوا کرد

 خيال نميکردم که تو ،يه روز عزيز من بشی
از اين خزون بی کـَسی ،راه گُريز من بشی
به فکر من نميرسيد ،اصلا بدونی عــشـق چيه
اُونی که دنبال هوس ،يا اُون که عاشقت کيه

مگه ميَشه تورو ديدو ،به تو از دو رَنگيا گفت
تورو بايد ديدو بايد به تو از قـَشنگيــا گفت
مگه ميشه که دُروغ گفت ،به توئی که نازنينی
تـو خودت ميشناسی عشقو ،هرکجا اُونو ببينی
 
خيال نميکردم که تو ،يه روز همه کـَسـَم بشی
با من بی کـَسو غريب ،يه روزی هم قـَسَم بشی
اصلا نمی اُومد بـِهـِت که عشقو حتی بشناسی
اما ديدم که مثل تو ،عاشق نميشه هيچ کـَسی

شبهای درازيست که در خلوت دل بيدارم
در بَزم غريبانه ای از عشق تو دعوت دارم

آرزوهايت را مي‌شمردي
1. تو
2. تو
3. تو
.
.
.
و آرزوهاي من
1. فردا
2. فردا
3. فردا
.
.
.
اما با تو!

به نظر شما اگه ۱۰ سال از نوشتن این نامه گذشته باشه الان آقا شایان هنوز با پریسا خانوم دوسته ؟